Yozgat’ın Çekerek ilçesine bağlı Demircialan köyü, Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nden gelen mevsimlik işçilerin zorlu ekmek mücadelesine ev sahipliği yapıyor. Mardin’den kilometrelerce yol kat ederek bölgeye ulaşan aileler, yazın en sıcak günlerinde meşe kömürü üretmek için gece gündüz ter döküyor.

Doğayla ve zamanla yarışan işçiler, günün ilk ışıklarıyla birlikte dağlık araziden topladıkları meşe odunlarını özenle keserek ‘torluk’ adı verilen piramit şeklindeki ocaklara diziyor. Odunların üzerini çalı çırpı ve toprakla kapatan aileler, içten içe günlerce sürecek yakma işlemini başlatıyor. Bir yandan yükselen kavurucu yaz sıcağı, diğer yandan ocaklardan yayılan yoğun duman ve kömür isi altında çalışan işçiler, ekmeklerini adeta ateşin içinden çıkarıyor.

Üretim alanının hemen yanı başında kurdukları çadırlarda yaşam mücadelesi veren ailelerde tam bir görev paylaşımı hakim. Erkekler ormandan odun kesimi, taşınması ve ocakların 24 saat süren duman nöbetiyle ilgilenirken, yaşam alanının yükünü ise kadınlar omuzluyor. Kendi imkanlarıyla kurdukları toprak tandırların başına geçen kadınlar, kavurucu sıcak altında aile fertleri için her gün taze ekmek pişiriyor. Meşe odununun dumanına karışan tandır ekmeği kokusu, bu ağır çalışma şartları arasında kurulan mütevazı yaşamın en belirgin simgesi haline geliyor.

İşçilerden Hüseyin Vuran Mart-Nisan ayında kömür yapımına başladıklarını belirtti. Vuran, "Kesim yapıyoruz, kömür yapıyoruz. Sahadan kesiyoruz, ocağa çekiyoruz, topraklıyoruz. Sönünce çıkartıyoruz. Zorluğu çoktur. 15-16 senedir bu işi yapıyoruz. Meslek olmayınca mecburen bu işi yapıyoruz. Bazen kar bazen zarar oluyor. Kazancı belli olmuyor. Herkes ailesi çocuğuyla geliyor. Burada 8 aileyiz, hepimiz akrabayız. Tandırda da ekmeğimizi yapıyoruz" dedi.