Stratejik Özerklik NATO 3.0 tartışmalarının merkezinde yer alıyor

Raporda, NATO içindeki külfet paylaşımı tartışmasının artık yalnızca savunma bütçeleri üzerinden yürütülmediği ifade edildi. Tartışmanın hangi müttefikin hangi tehdide karşı hangi kabiliyeti geliştireceği, bu kapasiteyi ne ölçüde sürdürülebilir kılacağı ve kriz anlarında hangi sorumluluğu üstleneceği sorularına dönüştüğü kaydedildi. Bu çerçevede "külfet paylaşımı" ile "külfet kaydırma" yaklaşımlarının NATO 3.0 kapsamında öne çıktığı, ABD’nin stratejik önceliklerini Asya-Pasifik’e yöneltmesiyle birlikte Avrupa güvenliğinde yeni bir sorumluluk dağılımının kaçınılmaz hale geldiği belirtildi. Raporda, stratejik özerkliğin NATO 3.0 tartışmasının merkezine yerleştiği vurgulandı. Müttefiklerin savunma sanayisi, teknoloji, enerji ve kritik altyapı alanlarında geliştirecekleri ulusal kapasitelerin, ortak planlama ve birlikte çalışabilirlik ilkeleriyle uyumlu olduğu ölçüde ittifakın dayanıklılığını güçlendireceği ifade edildi. NATO 3.0’ın başarısının ise stratejik özerklik ile ittifak bağlılığını birbirine zıt eğilimler olarak görmek yerine, doğru yönetildiğinde birbirini tamamlayan unsurlar olarak ele alabilmesine bağlı olduğu kaydedildi.

Türkiye NATO 3.0 için kritik bir müttefik

Raporda, Türkiye’nin NATO 3.0’ın ihtiyaç duyduğu müttefik profilinin güçlü ve istisnai bir örneği olduğu ifade edildi. Kendi güvenliğini üretebilen, kritik teknolojilerde yetkinlik geliştiren, hibrit tehditlerle mücadele edebilen ve stratejik özerkliğini İttifak kapasitesine dönüştürebilen Türkiye’nin güvenilir müttefiklikten stratejik katma değer üreten aktörlüğe doğru evrildiği belirtildi. Bu dönüşümün Türkiye’yi NATO’nun dönüşüm kapasitesini fiilen test eden ve güçlendiren aktörlerden biri haline getirdiği vurgulandı.

Türkiye’nin NATO içindeki rolünü farklılaştıran en önemli unsurun doğu ve güney kanatlarının güvenlik gündemlerini eş zamanlı okuyabilmesi olduğu ifade edildi. Karadeniz güvenliği, Rusya-Ukrayna dengesi ve Montrö rejimi üzerinden doğu kanadına; Suriye, Irak, Libya, Doğu Akdeniz, Körfez ve Orta Doğu kaynaklı riskler üzerinden ise güney kanadına aynı anda katkı sunduğu belirtilen Türkiye’nin NATO’nun 360 derece güvenlik anlayışının uygulamadaki somut karşılığını ürettiği kaydedildi.

Türkiye’nin savunma ve istihbarat kapasitesi öne çıktı

Raporda, Türkiye’nin savunma sanayisi kapasitesinin NATO’nun üretim ve sürdürülebilirlik gündemiyle doğrudan örtüştüğü belirtildi. İnsansız hava araçları, mühimmat, elektronik harp, radar, deniz ve kara sistemleri, komuta-kontrol ile yapay zeka destekli karar mekanizmaları alanlarında geliştirilen kapasitenin, milli güvenliği güçlendirirken İttifakın toplam caydırıcılığına da katkı sunma potansiyeli taşıdığı ifade edildi. Savunma sanayisinde "üç boyutlu derinlik" olarak tanımlanan nitelik, nicelik ve sürdürülebilirlik bütünlüğü açısından Türkiye’nin NATO içinde kritik bir örnek oluşturduğu kaydedildi. Türkiye’nin operasyonel tecrübesi, hibrit ve asimetrik tehditlerle mücadelede sahip olduğu saha birikimi ve çok boyutlu diplomatik kapasitesinin yeni güvenlik ortamında önemli stratejik avantaj sağladığı belirtildi. Raporda ayrıca istihbarat paylaşımı ve istihbarat diplomasisinin müttefikler arası güvenin ve kriz yönetiminin belirleyici araçlarından biri hâline geldiği ifade edilirken, Milli İstihbarat Teşkilatı’nın son yıllarda güçlenen operasyonel kabiliyetinin Türkiye’nin NATO’ya sunduğu istihbarat katkısını daha da derinleştirdiği vurgulandı.

Ankara zirvesi NATO için kritik bir eşik

Raporda, Ankara zirvesinin yalnızca güncel güvenlik krizlerinin değerlendirileceği bir toplantı olmadığı, NATO’nun yeni güvenlik paradigmasına nasıl bir kurumsal ve stratejik karşılık vereceğini ortaya koyacak kritik bir dönemeç niteliği taşıdığı ifade edildi. Savunma harcamaları, üretim kapasitesi, ABD-Avrupa iş bölümü, doğu ve güney kanatlarının güvenlik öncelikleri, yapay zeka, siber güvenlik, uzay güvenliği ve yeni nesil teknolojilerin NATO 3.0 tartışmalarının temel gündem başlıklarını oluşturduğu kaydedildi. Raporda, savunma harcamalarına ilişkin tartışmaların Lahey Zirvesi’nde kabul edilen GSYH’nin yüzde 5’i hedefiyle yeni bir boyut kazandığı belirtilirken, asıl meselenin ayrılan kaynakların hangi stratejik öncelikler doğrultusunda kullanılacağı olduğu ifade edildi. Rusya-Ukrayna savaşının savunma sanayisi üretim kapasitesi, mühimmat, hava savunması ve lojistik alanlarında ortaya çıkardığı ihtiyaçlara dikkat çekilerek, NATO’nun temel sınamasının daha fazla kaynak ayırmaktan ziyade bu kaynakları etkin kabiliyete dönüştürebilen bir ittifak olup olamayacağı vurgulandı. Bu çerçevede savunma sanayisinde "üç boyutlu derinlik" yaklaşımının öneminin gün geçtikçe arttığı kaydedildi.

Raporda ayrıca yeni güvenlik ortamında caydırıcılık ve dayanıklılık anlayışının da dönüşüm geçirdiği belirtilerek, enerji altyapıları, iletişim ağları, finansal sistemler, kamuoyu ve toplumsal psikolojinin de güvenliğin temel unsurları haline geldiği ifade edildi. Bu doğrultuda "topyekûn dayanıklılık" yaklaşımının kurucu bir güvenlik kavramı olarak benimsenmesinin NATO’nun yeni dönemde kalıcı stratejik etki üretebilmesi açısından belirleyici olacağı değerlendirildi.

Ankara zirvesinin Türkiye için önemi

Raporda, Türkiye açısından Ankara zirvesinin anlamının ev sahipliğinin ötesine geçtiği ifade edildi. Türkiye’nin NATO’nun yeni güvenlik anlayışının stratejik çerçevesinin şekillenmesine katkı sunabilecek önemli aktörlerden biri olduğu belirtilirken; 360 derece güvenlik yaklaşımının NATO planlama süreçlerine daha güçlü biçimde yansıtılması, savunma sanayisi iş birliğinin kurumsallaştırılması ve terörizmle mücadelede müttefik dayanışmasının güçlendirilmesinin öncelikli başlıklar arasında yer aldığı kaydedildi. Raporda, hibrit tehditler ve dayanıklılık gündeminin derinleştirilmesinin de önem taşıdığı belirtilerek, Türkiye’nin dezenformasyon, siber tehditler, kritik altyapı güvenliği, düzensiz göçün araçsallaştırılması ve zihinsel tehditler gibi alanlarda sahip olduğu tecrübe ile NATO’nun dayanıklılık kapasitesine güçlü katkı sunabilecek bir birikime sahip olduğu ifade edildi. Sonuç olarak raporda, Ankara zirvesinin kalıcı anlamının müttefikler arasında bu başlıklarda üretilecek uyumla belirleneceği vurgulandı. NATO’nun savunma harcamalarını kapasite üretimiyle ilişkilendirebildiği, ABD-Avrupa iş bölümünü caydırıcılık boşluğu oluşturmadan yeniden tanımlayabildiği, doğu ve güney kanatları arasında daha dengeli bir güvenlik anlayışı kurabildiği ve dayanıklılığı kolektif savunmanın merkezine taşıyabildiği ölçüde yeni dönemde etkili ve güvenilir bir ittifak olarak varlığını sürdürebileceği kaydedildi.