Karaman’da 28 yıl önce doğumdan sonra sevk edildiği hastanede tedavi görürken, eşinin hastanede öldüğünü söylediği ancak hastane kayıtlarında ne ölüm belgesi ne de tedavi evraklarına ulaşılamayan çocuğu Sultan Gülçiçek’in yaşadığına inanan 55 yaşındaki anne Nesibe Gülçiçek, yaşadıklarını gözyaşları içinde anlatarak yıllardır sürdürdüğü mücadelesinde yetkililerden yardım istedi.

Karaman Devlet Hastanesi’nde 16 Temmuz 1998’de sezaryenle doğum yaptığını anlatan Nesibe Gülçiçek, bebeğinin doğumdan bir gün sonra sağlık sorunları nedeniyle Konya’ya Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’ne sevk edildiğini söyledi.

"12 gün boyunca çocuğumu göremedim"

Doğumun ardından yaşanan süreci anlatan Gülçiçek, hastanede kendisi de tedavi gördüğü için bebeğiyle birlikte gidemediğini belirterek, "Ben burada 16 Temmuz 1998’de sezaryenle doğum yaptım. Doğum geç olduğu için ve bebek pislik yuttu diye bebeği Konya’ya gönderdiler. Bir gün sonra, 17 Temmuz’da orada tedavi görmeye başladı. Karaman’da temizleyecek aletimiz yok dediler. Abim, eşim ve eltim bebeği Konya’ya götürdü. Ben hastanede yatıyordum. Yaklaşık 12 gün boyunca çocuğumun yüzünü göremedim. Doktor 12 gün sonra izin verdi. Gidip gördüğümde çok iyiydi. 3 kilo 300 gram doğmuştu. İyileşir dediler. Sonra ameliyat yaptıklarını söylediler ama ben hiçbir ameliyat izi görmedim" diye konuştu.

"Eşim, çocuğun öldüğünü haber ettiklerini söyledi"

Bebeğini ikinci kez ziyaret ettikten sonra üçüncü ziyaret öncesinde eşinin kendisine, çocuğun öldüğünü söylediğini ifade eden Gülçiçek, "Pazartesi günü hastaneye gideceğimiz sırada eşim ’Ben sana söyleyemedim’ dedi. ’Ne oldu?’ diye sordum. Çocuğun öldüğünü haber ettiklerini söyledi. İnanır mısın, ağzımdaki lokma boğazımda kaldı. Hastanede başkalarının çocuklarını gördükçe bağrıma basıyordum. Kendi çocuğumu alamayınca çok üzüldüm. Eşime ’çocuğunuz öldü’ diye haber gelmiş. Eşim de ’cenazeyi kaldırabilir misiniz’ diye sormuş, görevli de cenazeyi defnedebileceklerini söylemiş" dedi.

"Ne ölüm belgesi ne de hastane kaydı bulabildik"

Yıllar boyunca kızına ait resmi kayıtları bulmaya çalıştığını anlatan anne Gülçiçek, okul çağının gelmesiyle yeniden araştırma yaptıklarını kaydetti. Gülçiçek, "Aradan yaklaşık 7 yıl geçti. Öğretmenler geldi, ’Çocuğunuzu neden okula göndermiyorsunuz?’ dediler. Ben de ’Bizim çocuğumuz öldü’ dedim. ’Nüfustan düşürmeniz gerekiyor’ dediler. Bunun üzerine hastaneye gittik. Arşivi iki kez altüst ettiler. Ne bir hasta dosyası vardı, ne giriş kaydı ne de ölüm belgesi. 50-60 yıllık hastaların kayıtları vardı ama benim çocuğuma ait hiçbir kayıt yoktu. Hastanede bayıldım. Kimsesizler mezarlığına, belediyeye, aklınıza gelen her yere sorduk. Sormadığım, gitmediğim yer kalmadı. Hiçbir yerde bir iz bulamadık" ifadelerini kullandı.

"Eşimin hastalığı nedeniyle mücadeleye ara vermek zorunda kaldım"

Yaşananların ardından cumhuriyet savcılığına iki kez suç duyurusunda bulunduklarını ancak dosyada takipsizlik kararı verildiğini söyleyen Gülçiçek, daha sonra eşi Ali Gülçiçek’in beyin kanaması geçirdiğini ve yaklaşık 7 yıl yatağa bağımlı yaşadığını anlattı. 2 Aralık 2022 tarihinde eşini kaybeden Gülçiçek, "Cumhuriyet savcılığına iki kez başvurduk. Takipsizlik kararı verildi. Sonra eşim beyin kanaması geçirdi. 7 yıl yatağa bağımlı kaldı. Yemeğini, içmesini, bakımını ben yaptım. Bir hemşire gibi gece gündüz başındaydım. Bu yüzden uzun süre hiçbir yere gidemedim" dedi.