Elazığ’da çocukluğunda sadece bir saatlik okul eğitimi alan ve okuma-yazmayı kendi çabalarıyla öğrenen 72 yaşındaki Suna Tan, annesine verdiği sözü tutarak, annesinin hayatını anlatan bir roman yazdı. Tan’ın "Anneme Sözüm Vardı" adlı romanı piyasaya çıktı.

Elazığ doğumlu 3 çocuk ve 7 torun sahibi 72 yaşındaki Suna Tan, çocukluğunda aldığı yalnızca bir saatlik okul eğitimi ve okuma yazma bilmemesine rağmen annesine verdiği sözü tutarak ilk romanını yayımladı. Çocukluk yıllarında okula sadece bir saat gidebilen Tan, okuma yazmayı kendi çabasıyla öğrendikten sonra annesinin "Benim hayatımı yazarsan roman olur, yazar mısın?" sözleri üzerine notlar almaya başladı. Annesine verdiği sözü unutmayan Tan, yıllar boyunca geçmiş döneme ait defterler tutarak hatıralarını ve yazılarını biriktirdi. Süreç içerisinde bu notları derleyip bir kitap taslağı haline getiren Tan, bir yayın grubunun imtiyaz sahibi olan Talat Özer ile iletişime geçti. Yapılan görüşmeler ve hazırlıkların ardından Tan’ın kaleme aldığı notlar "Anneme Sözüm Vardı" adıyla romanlaştırıldı. Eğitim hayatı bir saatle sınırlı kalan Suna Tan’ın 72 yaşında yayımladığı ilk kitabı, okuma yazma sevdalılarına da örnek oldu.

"Benim okul hayatım sadece bir saat sürdü"

Okula gitmeyi çok istediğini ancak o dönemin şartları gereği okuyamadığını dile getiren Suna Tan, "1974 doğumluyum ve Elazığlıyım. Bu kitabın hikayesinin nasıl oluştuğuna gelirsek, öncelikle bende okuma azmi çok yüksekti. Ağabeyim okula gidip geldikçe ben de ona çok heveslenirdim. 7 kardeşin tek kız çocuğu olduğum için üzerime düşülürdü ama ben tarif edilemez bir azme sahiptim. İnsanlar okumayı isteyebilir ya da istemeyebilir ancak ben tam anlamıyla bir okuma hastasıydım. Bir gün çok ağlayıp anneme beni de okula götürmesini söyledim. Annem beni kıramadı ve evimize yakın olan okula götürdü. Bir saat kadar orada kaldım. Öğretmenimiz çizgilerimi ve çizimlerimi çok beğenip, beni tahtaya kaldırdı. Benim için müthiş bir histi, sanki ben de diğer çocuklarla birlikte okula başlamışım gibi hissettim. O sınıfın güzelliği, yazdığım yazılar ve teneffüste çocukların bana hayranlıkla bakışı harikaydı. Kendi kendime ’İnşallah devam eder’ diye dua ediyordum ancak okul sevdam ne yazık ki uzun sürmedi. Toplamda sadece bir saat kalabilmiştim ki rahmetli babam gelip ’Hadi kızım, gidiyoruz’ dedi. Böylece okul serüvenim yalnızca bir saat sürmüş oldu" dedi.

Annesinin vasiyetini yıllar sonra da olsa yerine getirmenin mutluluğunu yaşadığını ifade eden Tan, "12-13 yaşlarına geldiğimde artık tutkum gizlenemez bir hal aldı. Eve alınan gazete ve kitapları kendi çabamla okumaya başladım. Okul sevdama devam etmek ve bu arzumu gidermek istiyordum fakat imkan olmadı. Aradan yıllar geçti ve evlendim. Bir gün annem bana, ’Suna, sana bir şey söyleyeyim mi?’ diye sordu. ’Söyle anne’ dedim. ’Sen benim hayatımı yazarsan roman olur, yazar mısın?’ dedi. Ben de ’Sen istersen yazmaz mıyım hiç anne, elbette yazarım’ yanıtını verdim. İşte kitabımızın oluşum süreci tam olarak bu konuşmayla başladı. Bu projeyi tamamlamak bu seneye nasip oldu ve son altı ayda kitabımı bitirdim. İnsan gerçekten isterse başaramayacağı hiçbir şey yoktur. Hayatım boyunca öğretmen yüzü görmedim, tüm eğitim hayatım o bir saatle başladı ve bitti. Ancak ben bu sevdayı içimde ve duygularımda hiçbir zaman bitirmedim. ’İsteyince bunu yapabilirim’ dedim ve başardım. İçinde okuma arzusu ve duygusu taşıyan herkesle şunu paylaşmak isterim, anne ve baba sözü elbette dinlenmelidir fakat insan kendi hayatı söz konusu olduğunda düşüncelerini dile getirmeli ve hedefine ulaşmak için sonuna kadar uğraşmalıdır. Ben mücadele ettim ve bugünlere geldim. Anneme bir sözüm vardı ve bu sözü gerçekten yerine getirdiğime yürekten inanıyorum" şeklinde konuştu.